Şehir hızlı. Çoğu gün daha başlamadan bölünmüş oluyor: mesajlar, yapılacaklar, yollar, yetişilecek şeyler. Bu hızın içinde insanın asıl ihtiyacı bazen büyük kaçışlar değil; küçük duraklar.

Kafeler bu yüzden önemli. Bir fincan kahve eşliğinde geçen yarım saat bile günün ritmini değiştiriyor. “Mola” dediğimiz şey aslında zaman kazandırıyor; çünkü insanı kendine geri getiriyor.

Bu kısa duraklar sadece dinlenmek için değil. Bazen bir fikir orada netleşiyor, bazen bir kitap açılıyor, bazen de uzun süredir ertelenen bir sohbet nihayet başlıyor. Şehir kültürü biraz da bu küçük durakların etrafında örülüyor: karşılaşmalarla, tesadüflerle, bir masanın etrafında biriken hayatla.

Parlons’un fikri de buradan doğdu: İzmir’de, gündelik tempo içinde insanın kısa süreliğine bile olsa nefes alabileceği bir buluşma noktası. Ne büyük bir iddia, ne bir “kaçış” vaadi. Sadece şehrin içinde küçük bir geçiş.

Bazen hayatın en iyi anları planlanmıyor. Bir “kahve içip çıkayım” diye başlayıp, biraz daha kalınan bir an oluyor.